تبلیغات
کلینیک فیزیوتراپی درمانگاه شکریز *** فیزیوتراپیست سید محمدرضا دست غیبی - فیزیوتراپی در فروزن شولدر (شانه منجمد یا چسبندگی کپسولی)
فروزن شولدر چیست؟
برای این بیماری علت مستقیم مشخصی یافت نشده است. این بیماری در سنین میان سالی (سی تا چهل سالگی) شایع بوده و در زنان بیش از مردان رخ می دهد. مهم ترین علتی که برای این عارضه بیان می شود وضعیت یا پوزیشن بد شانه (کمربند شانه ای) و خصوصا پوستچر کایفوتیک (یا همان قوز کردن) است.  این حالت شانه فرد را مستعد به چسبندگی کپسول مفصل شانه (خصوصا بخش قدامی و تحتانی آن) می کند. این نوع چسبندگی حرکت شانه را در دو جهت ابداکشن و چرخش خارجی شانه محدود و دردناک می کند.

این رخدادها با کاهش حجم مایع مفصلی شانه ادامه می یابد و خشکی شانه تشدید می شود. فرد بیمار برای دوری از تجربه مکرر درد، دست خود را به سمت سینه خود نگه می دارد (چرخش داخلی و چسباندن بازو به تنه) و این باعث کوتاهی برخی عضلات مسئول دو حرکت مورد اشاره می شود.

در عکس زیر آسیبی که به کپسول مفصل شانه وارد شده را در سمت راست می بینید. کپسول شانه دچار چروک های مکرر و سفتی شده و این خود موجب محدودیت شدید حرکتی می گردد.


(بخشی از مطالب این پست برگرفته از گایدلاین فیزیوتراپیست پوراعتضاد است)

فروزن شولدر یکی از اختلالات مفصلی است که در مقایسه با سایر مفاصل در مدت طولانی تری به درمان پاسخ می دهد و این تا حدودی به خصوصیات این مفصل خاص مربوط است. برای کسب نتیجه مطلوب، بهتر است دارودرمانی نیز در کنار فیزیوتراپی مورد توجه قرار گیرد (خصوصا تزریق داروهای ضدالتهابی توسط یک متخصص ارتوپدی ماهر) .

مشخصه اصلی مرحله اول بیماری فروزن شولدر، درد شبانه )به طوری که خواب بیمار مختل می شود( و درد حین استراحت، معمولا شدت درد بیمار زیاد و همه حرکات دردناک است.

در مرحله دوم  مفصل شانه دچار فیبروز شده و لذا محدودیت  حرکتی علامت غالب بیماری خواهد شد و درد در حالت استراحت و درد شبانه  وجود ندارد. مرحله سوم که مرحله بهبودی نسبی می باشد درد و محدودیت بیمار رو به کاهش میذاره در حالت عادی طی این سه مرحله ممکنه یک تا سه سال و یا حتی بیشتر طول بکشه.

 در مورد تجویز کتف بند یا گردن آویز (اسلینگ) باید گفت که در این مورد نمی توان نظر دقیقی داد برخی محققین اعتقاد دارند بی حرکتی اندام فوقانی ممکن است عوارض آینده بیماری را تشدید کرده و منجر به بروز محدودیت حرکتی بیشتر در شانه بشود . از طرف دیگر دوره کوتاه استفاده از اسلینگ می تواند درد و اسپاسم ناشی از فروزن شولدر رو مرحله اولیه و حاد بیماری کمتر کرده فلذا صرفا در صورتی اسلینگ تجویز می شود که علائم بیمار خیلی شدید و ناتوان کننده باشد (و فقط برای یک دوره کوتاه ٣ تا ٥ روزه(


 گزینه های اصلی در مدیریت بیماری فروزن شولدر شامل موارد زیر است:

1.     فیزیوتراپی

2.     تزریق داروهای ضد التهاب کورتیکواستروئید

3.     منیوپولیشن تحت بیهوشی

4.     جراحی آرتروسکوپی و آزاد کردن چسبندگی ها توسط جراح

5.     تزریق مایع سالین به درون کپسول مفصلی

6.     بلاک (مسدود) کردن عصب مربوطه (سوپرا اسکاپولار)

البته روش های پنج و شش جز موارد بسیار نادر و کمتر توصیه شده هستند. همچنین اگر تزریق درون مفصلی اگر توسط یک متخصص ماهر صورت بگیرد می تواند روند بهبودی و فیزیوتراپی را بهبود ببخشد.

داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی (NSAID) مانند دیکلوفناك، ایبوپروفن، مفنامیک اسید، پیروکسیکام، ناپروکسن، ایندومتاسین، ملوکسیکام و... نیز گزینه های مناسبی برای دارودرمانی است اما اکثر این داروها عوارض گوارشی ایجاد می کنند و در افرادی که مشکل گوارشی دارند محدودیت مصرف وجود دارد. در مورد بیمارانی که همزمان دو یا چندداروی NSAID مصرف می کنند باید توجه ویژه داشت تجویز همزمان دو دارو می تواند اثر هم افزایی نامطلوبی داشته باشد یعنی اثر درمان افزایش پیدا کند اما چون عوارض دارو هم به همین میزان زیاد خواهد شد لذا مصرف همزمان توصیه نمی شود. در بین داروهای غیرکورتونی، سلکوکسیب یا سلبرکس عوارض گوارشی زیادی ندارد.

 

 




طبقه بندی: شانه و آرنج،  آشنایی با فیزیوتراپی،  آشنایی با بیماری ها،  درمان های فیزیوتراپی، 
برچسب ها: شانه منجمد، فروزن شولدر، فیزیوتراپی توانبخشی، جهرم،  

تاریخ : جمعه 22 آبان 1394 | 11:47 ق.ظ | نویسنده : سید محمدرضا دستغیبی | نظرات