تبلیغات
کلینیک فیزیوتراپی درمانگاه شکریز *** فیزیوتراپیست سید محمدرضا دست غیبی - بیماری ای.ال.اس ALS

توصیف بیماری:

بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) یا بیماری «لو گهریگ» یک بیماری نورون های حرکتی است که موجب تخریب پیشرونده و غیرقابل ترمیم در دستگاه عصبی مرکزی(مغز و نخاع) و سیستم اعصاب محیطی می‌شود. این بیماری شایعترین بیماری نورون‌های حرکتی می‌باشد؛ بنابراین در این بیماری هم علایم نورون های محرکه فوقانی و هم نشانه‌های نورون محرکه تحتانی را ایجاد می‌شود. در حقیقت در ALS نشانه‌های فلج مرکزی و محیطی تواماً ایجاد می‌شود.


این بیماری منجر به از دست رفتن تدریجی عملکرد عضلات (به ویژه عضلات مخطط) می‌گردد و با تضعیف ماهیچه‌ها بتدریج فرد به «فلج عمومی» مبتلا می‌شود. به طوری که توانایی هرگونه حرکتی از شخص سلب خواهد شد. معمولاً مبتلایان به این بیماری مدت زمان زیادی زنده نمی‌مانند. اگر چه این مدت برای استیون هاوکینگ (فیزیکدان معروف دنیا که اکنون کاملا وابسته به ویلچر است و توان کنترل گردن خود را نیز ندارد) بین ۲ تا ۳ سال پیش‌بینی شده بود، اما او علی‌رغم همه مشکلات و ناراحتی‌ها همچنان به زندگی خود ادامه می‌دهد و برای فرارسیدن مرگ لحظه‌شماری نمی‌کند.

بیماران مبتلا به این بیماری معمولاً دچار ناتوانی‌های حرکتی شده و ۳ تا ۵ سال پس از ابتلا به این بیماری جان خود را از دست می‌دهند. اگر چه ۲۰ درصد این بیماران تا ۵ سال و ۱۰ درصد آن‌ها تا ۱۰ سال زنده خواهند ماند.

علت شناسی:

علت این بیماری نامشخص است (برخی بیماران زمینه ارثی دارند) اما به نظر می‌رسد فرایندهای التهابی که در این موتور نورون‌ها اتفاق می‌افتد، دلیل بروز آن باشد اما تاکنون علت دقیق ابتلا به ALS شناخته نشده‌است.

ابتلا به ذات الریه در اثر مشکلات موجود در بلع این افراد و همچنین تجمع ترشحات در مسیرهای هوایی از دیگر عوارض جانبی احتمالی در افراد مبتلا به ALS است. پژوهشگران برای بررسی منشاء ایجاد این بیماری نظریه‌های گوناگونی مانند عوامل عفونی، اختلال در دستگاه ایمنی بدن، علل وراثتی، مواد سمی، عدم تعادل مواد شیمیایی در بدن و همچنین سوءتغذیه را بررسی کرده‌اند و در سال ۱۹۹۳ با شناسایی عامل ژنتیکی موثر در انتقال بیماری ALS براساس عوامل وراثتی توسط گروهی از کارشناسان علوم ژنتیک و روان‌پزشکان بالینی یک قدم به شناسایی عامل ایجاد بیماری نزدیک‌تر شدند. بررسی‌های انجام شده توسط پژوهشگران نشان می‌دهد که نوعی پپتید در مایع نخاعی همه بیماران مبتلا وجود دارد.

علائم و نشانه های بیماری:

از جمله نشانه‌های شایع این بیماری دشواری در گفتار و گرفتگی ماهیچه، پرش و ضعف ماهیچه‌ها که اغلب از اندام‌ها آغاز شده و گسترش می‌یابد و سرانجام ماهیچه‌های تنفسی و بلع را نیز درگیر می‌کند. متخصصین ممکن است در صورت بروز نشانه های اولیه این بیماری در یک سمت بدن (چپ یا راست) در تشخیص دچار اشتباه شده و بیمار یک کیس «سکته مغزی» معرفی گردد. ضعف و ناتوانی ناشی از این بیماری، راه رفتن و استفاده از دست‌ها برای انجام فعالیت‌های روزانه مانند شستن دست و صورت و لباس پوشیدن را غیرممکن می‌سازد. با گسترش ناتوانی حرکتی و ضعف ماهیچه‌ها در بدن فرد، بیمار در بلع، جویدن و تنفس نیز با مشکل روبه‌رو می‌شود. هنگامی که ماهیچه‌های تنفسی مورد حمله قرار می‌گیرند فرد برای ادامه زندگی خود به ناچار باید از دستگاه‌های تنفس مصنوعی استفاده کند.

بیماری ماهیت پیشرونده دارد. بروز بیماری دونفر در هر صد هزار نفر می‌باشد و اغلب افراد بین چهل تا شصت سال را درگیر می‌سازد. جالب این که اعصاب حرکتی موثر در حرکت چشم‌ها و مثانه برای مدت‌های طولانی از حمله عامل بیماری مصون خواهند ماند.

درمان:

بیماری ALS درمان خاصی به جز درمان علائم ندارد ولی به تازگی نیز استفاده از سلول های بنیادی پیشنهاد شده‌است. دانشمندان هم اکنون در تلاش هستند با انجام آزمایش‌های بالینی تأثیر این روش‌های درمانی در بیماران مبتلا به ALS را مورد بررسی قرار دهند. آنها امیدوارند با استفاده از نتایج این تحقیقات بتوانند به روشی برای درمان دیگر بیماری‌های دستگاه عصبی مانند پارکینسون، آلزایمر و زوال عقل دست یابند.

 درمان‌های ترکیبی می‌تواند تأثیر درمان انتخاب شده در بهبود وضعیت بیمار را به نحو چشمگیری تحت تأثیر خود قرار دهد و این مستلزم دستیابی به راهکارهایی برای ایجاد تغییرات مناسب در زندگی افراد است که با انجام تمرینات ورزشی و انتخاب برنامه غذایی مناسب می‌توان به اصلاح شیوه زندگی بیماران و ایجاد شرایط مناسب برای زندگی آنها امیدوار بود. همچنین اخیراً استفاده از دارویی به نام ریلوزول یا ریلوتک با بلوک گیرنده های گلوتامات می‌تواند روند بیماری را کند نماید و طول عمر بیماران را افزایش دهد.

فیزیوتراپی در ALS:

فیزیوتراپی به عنوان یکی از مداخلات کلیدی در بیماری­های اعصاب حرکتی دارای نقش مهمی در آموزش بیمار و خانواه وی دارد. یک فیزیوتراپیست آموزش دیده می­تواند تمرینات کششی و ورزشی مناسبی برای جلوگیری از خشکی مفاصل و بدشکلی آنها به بیمار و اطرافیان وی آموزش داده تا در منزل و به تناوب صورت گیرد.

-هرچند با توجه به درمان­های دارویی بسیار محدود و کم اثر، امید به ادامه زندگی در این بیماران بسیار پایین است اما بایستی نهایت تلاش خود را به کار بست تا در سال­های پیش رو، بیمار از حداکثر کیفیت زندگی ممکن برخوردار باشد.

توجه به وضعیت تنفس بیمار و تلاش در جهت بهبود عملکرد سیستم تنفسی، تسهیل تخلیه ترشحات ریه، تجویز به موقع بریس ها، ارائه لیست تمرینات مختلف برای جلوگیری از دیفورمیتی مفاصل و کوتاهی عضلات و تاندون ها از جمله مهم ترین نکات در فرایند فیزیوتراپی این بیماران است. در صورت همکاری مناسب خانواده و فرد مراقبت بیمار، فیزیوتراپی روزانه ضرورتی نداشته می توان طی دو تا سه جلسه در هفته، بیمار توسط فیزیوتراپییست معاینه و بر تمرینات نظارت گردد.

 

 




طبقه بندی: آشنایی با بیماری ها،  درمان های فیزیوتراپی، 
برچسب ها: بیماری ای.ال.اس، als، فیزیوتراپی، استیون هاوکنیگ، نورون محرکه فوفانی و تحتانی، جهرم،  

تاریخ : دوشنبه 23 شهریور 1394 | 08:41 ق.ظ | نویسنده : سید محمدرضا دستغیبی | نظرات