تبلیغات
کلینیک فیزیوتراپی درمانگاه شکریز *** فیزیوتراپیست سید محمدرضا دست غیبی - خلاصه ای درباره ضایعه نخاعی
به طور کلی پروسه درمانی افرادی که دچار آسیب در نخاع خود شده اند به دو بخش قابل تقسیم است. قسمت حاد و قسمت توانبخشی.
قسمت حاد از لحظه بروز ضایعه شروع می شود و شامل مواردی مانند، آزمایش های تشخصی، گرافی های مختلف (مانند عکس، ام.آر.آی، سی.تی.اسکن)، جراحی ها، درمان دارویی و... می شود که در نهایت منجر به تثبیت وضعیت عمومی بیمار می شود. در انتهاب فاز حاد، بیمار توانایی مشارکت در یک برنامه توانبخشی (مانند فیزیوتراپی روزانه) را به دست می آورد.


فاز حاد:
در این فار چیزی که بسیار حائز اهمیت است دسترسی سریع بیمار به خدمات پزشکی مناسب و استاندارد در بیمارستانی است که امکانات کافی برای نگهداری و مدیریت این نوع بیماران را داشته باشد. هرچه مداخلات پزشکی بهتری صورت گیرد شانس بیمار برای بهبودی بهتر و سریع تر و کاهش اثرات سوء آسیب وارد شده بیشتر خواهد بود.

ادامه مطلب را دنبال کنید
در چند روز ابتدایی فاز حاد بیمار با وضعیتی تحت عنوان «شوک نخاعی» نیز رو برو خواهد شد. این حالت باعث می شود بسیاری از رفلکس های طبیعی بدن غیرفعال شوند. در چنین شرایطی پیشبینی پیش آگاهی بیماری بسیار سخت خواهد بود. همچنین ممکن است مواردی مانند شکستگی سایر نواحی و آسیب های مغزی نیز گریبان گیر فرد باشد که کار را سخت تر خواهد کرد.

فاز توانبخشی:
پس از تثبیت وضعیت سلامت عمومی بیمار، وی وارد برنامه توانبخشی خواهد شد. هدف اصلی در این مرحله بازگردانی توانایی ها بیمار در حد امکان است. به واسطه اینکه هیچ دو بیمار ضایعه نخاعی وضعیت مشابهی از نظر شدت و کیفیت آسیب ندارند لذا نمی توان برنامه دقیق و مشابهی بر همه افراد به ظاهر یکسان طراحی کرد. ولیکن اغلب برنامه های توانبخشی شامل موارد زیر می باشد:
1. کمک به اینکه بیمار در مورد بیماری خود و نیز مراقبت های مربوطه اطلاعات مناسب و صحیحی کسب کند.
2. کمک به بیمار برای دستیابی به استقلال کافی در زمینه انجام فعالیت های روزانه مانند استحمام، غذا خوردن، پوشیدن لباس و... .
3. یاری دادن به فرد برای پذیرش بیماری اش و تطابق دادن خودش با سبک زندگی جدید وی.
4. کمک دادن به فرد برای آماده سازی وی جهت بازگشت به زندگی شغلی.

وضعیت کلی افراد دچار به آسیب نخاعی در سطوح مختلف ستون مهره ها:
مهره C2 یا C3: بیمار برای تمام نیازهای خود وابسته با کمک دیگران است.
مهره C4: وابستگی کامل دارد و همچنین معمولا به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز دارد.
مهره C5: بیمار ممکن است شخصا بتواند با وسایل کمکی غذا بخورد یا حتی مستقلا نفس بکشد.
مهره C6: بیمار ممکن است بتواند خودش را درون ویلچر حفظ کند و بعضی فعالیت های روزانه مانند غذا خوردن و نظافت و پوشیدن لباس را انجام دهد.
مهره C7: بیمار ممکن است با مناسب سازی ادوات خودرو، رانندگی کند یا ویلچر را حرکت داده و هدایت کند.
مهره C8: مانند مهره C7.
مهره T1 تا T6: بیمار ممکن است توان مراقبت از خود را داشته و مستقلا از ویلچر استفاده کند.
مهره T6 تا T12: تعادل بیمار در حالت نشسته پیشرفت بهتری دارد و می تواند در برخی فعالیت های ورزشی با ویلچر مشارکت کند.
مهره L1 تا L5: بیمار می تواند فواصل کوتاه را با وسایل کمکی طی کند.

منبع:
http://www.brainandspinalcord.org/



طبقه بندی: آشنایی با بیماری ها،  درمان های فیزیوتراپی، 
برچسب ها: آسیب نخاعی، ضایعه، فیزیوتراپی، توانبخشی، قطع نخاع،  

تاریخ : شنبه 28 شهریور 1394 | 12:06 ب.ظ | نویسنده : سید محمدرضا دستغیبی | نظرات